| tara 的个人资料tara照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
tara2月6日 ซึ้งอีกแร้ว (เราอยากหั้ยนายได้อ่านจัง)คุณจะทำอย่างไร คุณจะทำอย่างไร คุณจะทำอย่างไร ถ้าทุกๆครั้งที่คุณมีความรัก คนที่คุณรักมีความจำเป็นต้องจากคุณไป คุณจะทำอย่างไร ถ้าคุณต้องการใครซักคน แต่เขาไม่เคยอยู่ตรงนั้นกับคุณเลย คุณจะทำอย่างไร ถ้าในวันพรุ่งนี้เพื่อนที่คุณรักที่สุดได้ตายจากคุณไป โดยที่คุณยังไม่เคยบอกความรู้สึกดีๆ ของคุณให้เค้ารู้เลย คุณจะทำอย่างไร ถ้าคุณรักใครซักคนอย่างสุดหัวใจ แต่เขาไม่เคยสนใจไยดีคุณแม้แต่น้อย คนบางคนได้พบกับความรัก แต่คนบางคนกลับได้พบกับความสูญเสีย ฉันอยากจะบอกกับคุณตรงนี้เลยว่า ฉันรักคุณมากที่สุด ไม่ว่าอะไรจะเปลี่ยนไป คุณคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน และถ้าพรุ่งนี้ฉันต้องตายจากคุณไป ขอให้คุณรู้ไว้เลยว่า คุณจะยังอยู่ในใจของฉันเสมอ 2月2日 ก้ออ่านะช่วงนี้มีเรื่องให้คิดเยอะอะ เราไม่รู้ใจตัวเองอ่า อยู่ๆมันก้อหงุดหงิดบอกไม่ถูก มีคนเคยบอกว่าเราติดเพื่อนมากไปอ่า ควรจาปล่อยวางมั่ง แต่เราทามม่ายด้ายอ่า มันรู้สึก้หมือนเสียอารัยไปสักอย่างอ่า ทามมายนะ เฮ้อ ความรักมันไม่ผิดม่ายช่ายหรอ แล้วทามมายเราต้องคิดมากด้วยอ่า หรือว่าเรา ... ไม่ช่ายอ่า เราม่ายด้ายรัก แค่รู้สึกดี อยากอยู่ด้วย ไม่อยากเสียไป โอ้ย จาทามงายดีอ่า มันตอบจัยตัวเองม่ายถูกอ่าเพื่อนรัก... รักเพื่อน เศร้าหว่ะ 1月3日 รักแท้ (ซึ้งโคตร)‘
 ’~JusT~‘’มีเมืองเล็กๆที่สวยและสงบสุขเมืองหนึ่ง มีคู่รักคู่หนึ่งที่รักกันมาก... ทุกวันพวกเขาจะพากันไปชมพระอาทิตย์ขึ้นที่ชายหาด และไปส่งพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าที่ชายหาดตอนโพล้เพล้ ทุกคนที่เคยพบเจอพวกเขา จะมองด้วยสายตาอิจฉา ในความรักของคนคู่นี้เสมอ... แต่แล้ววันหนึ่งเกิดอุบัติเหตุรถชนขึ้น หญิงสาวผู้โชคร้าย ได้รับบาดเจ็บสาหัส เธอนอนเงียบๆ อยู่บนเตียงของโรงพยาบาล วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า เธอก็ยังคงไม่ฟื้นขึ้นมา ตอนกลางวัน... ชายหนุ่มจะมาเฝ้าอยู่ที่หน้าเตียง ร้องเรียกคนรักของเขาเสมอ ทั้งๆที่เธอไม่เคยตอบสนองแต่อย่างใด เลย ตกกลางคืน... ชายหนุ่มจะไปสวดภาวนาอ้อนวอน ต่อพระผู้เป็นเจ้าที่โบสถ์นอกเมือง เขาร้องไห้จนน้ำตาเหือดแห้ง จนไม่มีจะไหลออกมาอีกแล้ว... ผ่านไป 1 เดือน... หญิงสาวยังคงหลับใหลไม่ฟื้นเหมือนเดิม ส่วนชายหนุ่มก็ดูจะซูบเซียวลงทุกวัน แต่ก็ยังคงสวดอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าอยู้เสมอ ไม่เคยหยุด... แต่แล้ววันหนึ่ง... พระผู้เป็นเจ้าก็เกิดเห็นใจในรักของชายหนุ่ม และตกลงที่จะประทานพรให้แก่เขา พระผู้เป็นเจ้าได้ถามชายหนุ่มว่า "เจ้ายอมที่จะแลกพรนี้ ด้วยชีวิตของเจ้าไหม" ชายหนุ่มตอบโดยไม่ลังเลว่า "ผมยอมครับ" พระผู้เป็นเจ้าพูดว่า "งั้นดี ข้าจะให้คนรักของเจ้าฟื้นขึ้นมา แต่ต้องแลกกับการที่เจ้าต้องกลายเป็นแมลงปอเป็นเวลา 3 ปี เจ้าตกลงจะยอมไหม" ชายหนุ่มได้ฟังดังนั้น ก็ยังคงยืนยันคำตอบเดิม "ผมยอมครับ" ฟ้าสางแล้ว... ชายหนุ่มได้กลายเป็นแมลงปอสวยงามตัวหนึ่ง เขาบอกลาพระผู้เป็นเจ้า แล้วรีบบินกลับไปที่โรงพยาบาล หญิงสาวฟื้นขึ้นมาแล้วจริงๆ มีนายแพทย์หนุ่มยืนอยู่ข้างๆเธอ คุยเรื่องอะไรกันสักอย่างหนึ่ง แต่ช่างเสียดายที่เขาไม่สามารถที่จะได้ยิน หลายวันผ่านไป... หญิงสาวแข็งแรงพอที่จะออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว แต่เธอดูไม่มีความสุขเลย เธอออกตระเวนหาข่าวคราวของชายหนุ่ม แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าชายหนุ่มหายไปอยู่ที่ไหน หญิงสาวยังไม่ละความพยายามที่จะตามหาชายคนรักของเธอ ชายหนุ่มซึ่งอยู่ในร่างของแมลงปอ ได้แต่บินวนเวียนอยู่รอบตัวหญิงสาวไม่ห่าง ทว่าเขาไม่สามารถส่งเสียง ไม่สามารถโอบกอดเธอ เขาทำได้แค่เพียง...เฝ้ามองดูหญิงสาวไม่ให้คลาดสายตาเท่านั้น ฤดูร้อนผ่านไปแล้ว... ลมฤดูใบไม่ร่วงพัดใบไม้ปลิวร่วงหล่นจากต้นไม่ใหญ่ เจ้าแมลงปอจำต้องจากที่นี่ไปแล้ว นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้บินมาเกาะที่บ่าของหญิงสาว เขาอยากใช้ปีกของเขาลูบใบหน้าของหญิงสาว อยากใช้ปากเล็กๆ จูบที่หน้าผาก... แต่อย่างไรก็ดี ร่างเล็กบอบบางในคราบของแมลงปอก็ไม่สามาถเรียกร้อง ความสนใจจากหญิงสาวได้... แค่พริบตา ฤดูใบไม่ผลิก็มาเยือน... เจ้าแมลงปอรีบบินกลับมาหาคนรักของเขา เพื่อที่จะพบว่า ร่างอันคุ้นตานนั้น บัดนี้ได้ยืนเคียงคู่อยู่กับชายรูปร่างสันทัดคนหนึ่ง ภาพๆ นั้นทำให้เจ้าแมลงปอเกือบจะบินตกลงมาจากอากาศเลยทีเดียว ชาวบ้านต่างกล่าวขานถึงเรื่องอุบัติเหตุที่ทำให้หญิงสาวได้รับบาดเจ็บสาหัส ทำให้ได้พบกับแพทย์หนุ่มที่น่ารักและใจดีคนนั้น และยังกล่าวถึงความรักของคนทั้งคู่ ที่เหมือนถูกกำหนดมาอย่างไรอย่างนั้น แน่นอน พวกเขายังคงพูดถึงหญิงสาว ที่สดใสร่าเริงขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากมายนัก เจ้าแมลงปอรู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก หลังจากนั้นไม่กี่วัน แมลงปอก็เห็นแพทย์หนุ่มผู้นั้น พาคนรักของตนไปชายทะเล เพื่อดูพระอาทิตย์ขึ้น พลบค่ำก็อยู่ที่ชายหาด เพื่อดูพระอาทิตย์ตก แต่สำหรับเขาแล้ว... นอกจากบินมาเกาะที่บ่าของหญิงสาว เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย หน้าร้อนของปีนี้ช่างยาวนานนัก... เจ้าแมลงปอบินต่ำลงๆ ทุกวัน ด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวด เขาไม่มีเรี่ยวแรงพอ ที่จะบินเข้าใกล้หญิงอันเป็นที่รัก ท่าทางการพูดคุยกันอย่างสนิทสนมของคนทั้งคู่ เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของทั้งคู่ ทำให้เขารู้สึกโดดเดี่ยวยิ่งนัก... ย่างเข้าฤดูร้อนของปีที่ 3... เจ้าแมลงปอไม่ได้ไปเฝ้าดูคนรักของเขาแล้ว บ่าของเธอบัดนี้ ถูกโอบกอดด้วยมือของแพทย์หนุ่ม ใบหน้าถูกประทับจูบอย่างเบาๆ จากเขาผู้นั้น ดูท่าทางแล้ว ไม่มีทางเลยที่หญิงสาวจะมีเวลาไปคิดถึงแมลงปอที่เจ็บปวดตัวหนึ่ง และยิ่งไม่มีทางที่จะไปคิดถึงอดีตที่ผ่านไป วันครบรอบปีที่ 3 ที่พระผู้เป็นเจ้ากำหนดไว้ใกล้มาถึงแล้ว... คนรักของเจ้าแมลงปอกับนายแพทย์หนุ่ม ได้จัดพิธีแต่งงานขึ้นในวันสุดท้ายนั่นเอง เจ้าแมลงปอค่อยๆ บินเข้าไปในโบสถ์ และไปเกาะที่บ่าของพระผู้เป็นเจ้า เขาได้ยินเสียงคนรักที่ดังมาจากข้างล่าง ตอบรับคำสาบานของพระผู้เป็นเจ้า ว่า "ฉันยอมรับ" เขาเห็นแพทย์หนุ่มคนนั้นสวมแหวนให้คนรักของเขา ตามด้วย...จุมพิตที่แสนหวานของคนทั้งคู่ เจ้าแมลงปอปล่อยให้น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลออกมา... พระผู้เป็นเจ้าถามแมลงปอว่า "เจ้ารู้สึกเสียใจไหม" เจ้าแมลงปอเช็ดน้ำตาแล้วตอบว่า "เปล่า" พระผู้เป็นเจ้าถอนหายใจแล้วพูดต่อว่า "งั้นพรุ่งนี้เจ้าก็ได้กลับเป็นเจ้าคนเดิมแล้ว" เจ้าแมลงปอส่ายหน้าอย่างช้าๆ ก่อนตอบว่า "ขอผมเป็นแมลงปออย่างนี้ไปตลอดชีวิตเถอะครับ" บางบุพเพ...ถูกกำหนดมาเพื่อที่ต้องสูญเสียไป บางบุพเพ...ตอนจบไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด รักคนคนหนึ่ง...ไม่จำเป็นต้องได้รับรักตอบ แต่เมื่อได้รับรักจากใครคนหนึ่ง...เราต้องดูแลรักษามันไว้อย่างดี ...บนบ่าของคุณมีแมลงปอไหม...??? ความรักของเด็กสายวิดความรักของเด็กสายวิด
 " รักเราเหมือนสารกัมมันตรังสี อาจมีวันน้อยลง แต่ไม่มีวันหมด
เธอแผ่รังสีแกมม่าแห่งความรัก ทะลุทะลวงเข้าสู่ใจฉัน ถ้าเธอเป็นนิวเคลียส ฉันจะเป็นอิเล็กตรอน เฝ้าวนเวียนอยู่รอบเธอไม่ห่าง ฉันเป็นประจุลบ ที่วิ่งเข้าหาสนามความงามของประจุบวกอย่างเธอ ถ้ารังสีแคโทด บ่งบอกความรู้สึกของฉัน ทอมป์สันคงไม่มีวันพบอิเล็กตรอน เพราะสิ่งที่จะปรากฏบนฉากคือหัวใจที่เต็มไปด้วยรัก ความรักฉันต่อเธอเหมือนโลหะหนัก สะสมไปทีละน้อยจนกว่าจะมากพอแสดงอาการให้เธอเห็น ความรักของเรา2 = (ความรักเธอ)2 + (ความรักฉัน)2 + 2(ความรักเธอ)(ความรักฉัน) cos(ความผูกพัน) ปฏิกิริยาฟิวชันหลอมรวมความรักของเราเอาไว้ด้วยกัน ความรักและความเกลียดเป็นไปตามสมการ E = mc2 เมื่อเราให้ E เป็นความรัก และ m เป็นความเกลียด ความเกลียดที่หายไปจะก่อให้เกิดความรักมากมายมหาศาล ความผูกพันระหว่างเพื่อนเหมือนพันธะไฮโดรเจน แข็งแรง ทำลายยาก เพื่อนกันเชื่อมกันด้วยพันธะโลหะ ยืดหยุ่นได้ แต่ไม่แยกจากกัน พวกเราคือกรดอะมิโน ถูกสังเคราะห์ขึ้น แล้วรวมกันเป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า “เพื่อน” " -----------------------------------------
|
|
||||||
|
|
